Drs. Amber Blaauboer
Amber Blaauboer is 1 november 2016 gestart met haar promotietraject. Zij onderzoekt in het Neuro- Endocrinologie laboratorium onder leiding van professoren Leo Hofland en Casper van Eijck het effect van Interferon-bèta op alvleesklierkanker. In het laboratorium is Blaauboer verantwoordelijk voor de verzorging van tumorcellen in vier verschillende cellijnen. Hier onderzoekt zij de werking van Interferon-bèta gecombineerd met chemotherapie op de ontwikkeling van de tumorcellen.
Interferon-bèta is een lichaamseigen stof die bij een virusinfectie wordt aangemaakt. De stof activeert het immuunsysteem, waarna het virus wordt aangevallen. Bij de behandeling van patiënten met hepatitis, MS en huidkanker zorgt de stof voor een goede respons bij het opnieuw activeren van het immuunsysteem. Bij patiënten met alvleesklierkanker functioneert het immuunsysteem niet goed, waardoor de tumor niet wordt herkend en ongeremd kan groeien. Vanwege de activerende werking van interferon-bèta op het immuunsysteem en de positieve resultaten bij andere ziekten, is het interessant om de effecten bij patiënten met alvleesklierkanker te onderzoeken.
Naast het activeren van het immuunsysteem remt interferon-bèta ook direct de tumorgroei en kan het ervoor zorgen dat de tumor gevoeliger wordt voor chemotherapie. Omdat chemotherapie bij alvleesklierkankerpatiënten momenteel beperkt succesvol is, kan dit een veelbelovende uitkomst bieden. Het onderzoek richt zich daarom op het verminderen of voorkomen van resistentie tegen chemotherapie.
Op dit moment wordt de invloed van Interferon-bèta nog uitsluitend getest op tumorcellen in het lab. Na ruim anderhalf jaar onderzoek is het in vitro onderzoek bijna afgerond en kan Drs. Blaauboer op korte termijn van start gaan met de in vivo modellen. Dit is de laatste stap alvorens het middel aan patiënten gegeven kan worden. Als het zover is kunnen we hopelijk alvleesklierpatiënten beter laten reageren op de chemotherapie.
Dit onderzoek maakt slechts een fractie uit van het grote, overkoepelende onderzoek naar nieuwe behandelmethoden, maar het draagt wel bij aan belangrijke inzichten over het immuunsysteem. Waarom reageert patiënt A niet op een bepaalde behandeling en patiënt B wel? Welke cellen zijn hierbij betrokken en hoe kunnen we er vervolgens voor zorgen dat de patiënt de meest efficiënte behandeling voor hem/haar krijgt?
Op dit moment heeft het onderzoek wat ik doe nog geen invloed op bestaande patiënten met alvleesklierkanker, maar patiënten in de toekomst kunnen we hopelijk snel beter van dienst zijn. Er zijn helaas weinig alternatieven voor de bestaande chemotherapie, dus als de resultaten uit het onderzoek goed zijn.